Er háskólamenntað vinnuafl hinir nýju vinnuþrælar vinnumarkaðarins?

Ég velti þessu fyrir mér eftir að hafa lesið bók eftir Barböru Ehrenreich, konu sem hefur skrifað nokkrar bækur eftir að hafa unnið "undercover" við hin ýmsu störf. Barbara hefur skrifað nokkrar bækur sem fjalla um stöðu fólks á vinnumarkaði.

Í "den" var það þannig að menntun var máttur og þeir sem nutu slíkra forréttinda að geta menntað sig hoppuðu upp um hin huglægu stéttarþrep íslensks samfélags. Í "dentid" var það nokkurnveginn þannig að fólk sem útskrifaðist með háskólagráður gekk nánast inn í stöður hjá hinu opinbera, en náttúrulega aðeins þeir sem voru flokkstengdir gátu svo unnið sig upp - eitthvað sem enn er við lýði í dag. Ég er ekki að segja að það sé eðlilegt að ganga inn í störf bara af því að fólk er með tiltekna menntun. Hæfnin og færnin þarf einnig að vera til staðar, til viðbótar við þekkinguna.

Nú er svo komið að mér finnst íslenskur vinnumarkaður líkjast æ meir þeim vinnumarkaði er ég steig aðeins inn á sumar og haust 2001 í New York - eftir að netbólan sprakk og fyrir og eftir árásina þann 11. september. Háskólamenntaðir gátu fengið skrifstofuvinnu á lágum launum, litlum "benefits", þurftu að vinna langan vinnudag - helst 10 tíma en fengu aðeins greitt fyrir 8 því hinir tveir tímarnir voru aðeins tilkomnir vegna þess að þeir "réðu" ekki við vinnuálagið og þurftu auka tíma til að klára vinnu sína.

Það mynduðust því bæði "blue collar sweatshops" og "white collar sweatshops".
Af samtölum við vini mína að dæma sem búa hér á landi og vinna fyrir fyrirtæki á samkeppnismarkaði er svipað upp á teningnum og í BNA. Ég er þó ekki frá því að þeir sem hafi það best séu iðnaðarmenn og er það gott mál.

Ég hef samt sem áður áhyggjur af þeirri þróun sem á sér stað á vinnumarkaði að fólk sem hefur lagt nokkur ár að baki í sérhæft nám og hefur tekið hin hræðilegu LÍN lán til þess að hafa tök á því að sérhæfa sig, ætli að láta koma svona fram við sig án þess að spyrna við fótum? Ég hef satt að segja miklar áhyggjur af því að svo verði raunin.

Campari auglýsingar í tónlistarmyndböndum

Ég er svo heppin að þegar ég drattast í ræktina og hleyp eins og hamstur í hjóli er mér boðið upp á að horfa á tónlistarmyndbönd, t.d. frá NOVA TV.

NOVA TV er yfirleitt með vinsælustu og heitustu myndböndin í sýningu og eru þau vafalítið mjög áhugaverð.

Myndbönd við tvö áhugaverð og vinsæl lög eru Campari auglýsinar - ég held reyndar að eitt myndbandið frá Black eyed peas sé í raun fyrst og fremst auglýsing enda lagið frekar slakt þannig lagað séð - þrátt fyrir vinsældir.

Á meðan ég gæti pirrað mig yfir þessu enda með ungling á viðkvæmum mótunarárum sem glápir á þetta daginn út og inn gleðst ég yfir því að hér er verið að auglýsa ógeðsdrykkinn Campari.

Þeir sem hafa orðið svo óheppnir að hafa fyrir slysni smakkað eyrnarmerg vita nákvæmlega hvað ég er að tala um hér.

Ef þessar auglýsingar - faldar í tónlistarmyndböndum - verða til þess að unglingurinn minn ákveður að það sé KÚL að smakka Campari mun hann að öllum líkindum láta af öllum draumum um áfengisdrykkju lönd og leið enda - hver vill drekka eyrnarmerg OG borga fyrir það???? 

 

Er Alþingi úrelt stofnun? Er ekki rétt að setja stefnumiðað árangursmat á þingmenn?

Á tímum sem þessum vakna upp margar spurningar um innri gerð (strúktúr) stofnana. Oft er farið út í að endurskipuleggja fyrirkomulag minni stofnanna en til er ein stofnun sem hefur ekki mér vitanlega farið í úttekt með rekstur og skilvirkni vinnuferla að leiðarljósi. Að auki hefur Alþingi fjarlægst almenningi, fólkinu í landinu þar sem tungumálið er annað og aðgangur að upplýsingum er takmarkaður.

Sú stofnun er að sjálfsögðu Alþingi sem að mínu mati er úrelt þar sem hún er kerfi sem framleiðir af sér fleiri kerfi allt sem hannað er innan þessarar stofnunar byggir á kerfislægri hugsun. Ástæðan er kannski fyrst og fremst sú að á Alþingi hafa of margir lögfræðingar verið við völd og haft áhrif á kostnað skilvirkni verkferla, árangurs og eftirlits. Já Alþingi skortir eftirlit.

Mér hefur fundist sem lögfræðingar séu að mestu leyti kerfisfólk, fólk sem tekur að sér verkefni og hannar þau þannig að þau komist fyrir innan ramma sem þau sjálf hafa skapað og veitt lögum sjálfstætt líf......"innan ramma laganna" eins og lögin séu eitthvað óbreytanlegt apparat (kerfi). Einhverja hluta vegna virðist Alþingi vera eins og félagsheimili fyrir lögfræðinga....það er að minnsta kosti alltof mikið af þeim (annars ólöstuðum) á kostnað annars fólks með góða þekkingu og menntun.

Alþingi þarfnast sveigjanleika svo hægt sé að vinna lýðræðislega. Mér hefur fundist sem fólkið sem vinnur inn á Alþingi og kallast þingmenn og ráðherrar, hafi eingöngu sína og flokkræðislega hagsmuni að gæta á kostnað þjóðarinnar.

Sumir flokksgæðingar stjórnmálaaflanna skilgreina sig sem flokkur en ekki hluti af þjóð....."Við ......menn viljum að bla bla bla".

En aftur að Alþingi. Til að rökstyðja hið ólýðræðislega vinnulag sem viðgengst á Alþingi er ekki kosið eftir gæði frumvarpa heldur eftir þvi hverjir smíða frumvörpin og er þá eins og einhverskonar vinsældarkosning á grunnskólastigi fari fram. Allir þeir sem eru vinir X og X þeir segja JÁ við frumvarpinu en aðrir segja NEI eða sitja hjá.

Þeir sem eru með mér í liði kjósa það sem ég vil og eru ALLTAF á móti leiðinlega genginu. Þeir sem eru í stjórnarmeirihluta ná því sínum málum í gegn af því að þeir eru fleiri en hinir og skiptir þá engu hvort frumvarpið var samið með hagsmuni lands og þjóðar að leiðarljósi eður ei.

Þetta verður varla hallærislegra, barnalegra og ekki síst ólýðræðislegra. En víst er að einhverjum kerfisköllum finnst að þetta eigi bara að vera svona bara af því að þannig hefur það alltaf verið.

Vinnuferli Alþingis verður svo að teljast afskaplega afdankað og úrelt. Stofnaðir eru fundir og nefndir um öll möguleg mál þar sem hver og einn getur blaðrað út í hið óendanlega á kostnað fólksins í landinu. Því meira kaffi því meira blaður og því minna verður úr verki.

Sérfræðingar eru kallaðir til að meta hitt og þetta. Hending ef þessir sérfræðingar eru ekki í flokknum. Oft er þó ekki hlustað á neitt svona sérfræðingatal heldur er tilfinning, vinavæðing, ættarklíkur og eiginhagsmunir látnir ráða för - ja það er að segja ef einhver niðurstaða fæst.

Það vill því miður stundum vera sem málin týnist í kerfinu þar sem engin stjórn er á kerfinu.....það er engin sem fylgist með því að hlutir séu gerðir, tímastjórnun er tilviljanakennd, endurmenntun/símenntun alþingismanna er takmörkuð, þingmenn sitja í nefndum sem fjalla um mál sem þeir hafa engan grunn til að fjalla um, árangursmat þeirra er ekkert (þeir skýla sér á bak við kosningar en telja ekki upp þau verk sem þeir hafa unnið að og klárað) og síðast en ekki síst virðast þeir sjálfir halda að þeir sem eru lögfræðimenntaðir hafi þekkingu á öllum sviðum.

Svo er treyst á það að maður kjósi eftir því sem auglýsingarnar eru sætari, fallegri, árunni sem kemur frá þeim og þeirri tilfinningu sem brýst út hjá manni þegar maður hittir þetta fólk. Áþreifanlegur mælikvarði er nefnilega ekki til staðar.

Svona eins og að ráða manneskju í vinnu út frá fötum, viðmóti og sætleika en ekki út frá ferilskrá sem búið er að fá staðfesta.

Að mínu mati þarf að hafa hlutlausa ópólitíska stjórnendur á Alþingi sem setja tímaramma, úthluta verkefnum og ýta á eftir því að hlutirnir séu framkvæmdir á tilsettum tíma.

Svo þarf að setja á fót Stefnumiðað árangursmat á Alþingi.

Að lokum þarf virka vefsíðu þar sem fólk sér hvaða mál eru til umfjöllunar (á mannamáli) og í hvaða farvegi þau eru.

 

 

 

Gleðilegt ár

Ætlaði að sjá goðið í New York í haust en var of sein að panta borð á Carlyle. Bömmer ársins ekki spurning.

Annars var árið mér gott - ég get ekki kvartað þrátt fyrir einstaka áföll hér og þar.

Markmið ársins er JÁKVÆÐNI

En ekki MEÐVIRKNI

Við erum búin að renna soldið þessum tveimur hugtökum í eitt. Ekki gott - en batnandi fólki er best að lifa - sem væntanlega þýðir að öðrum er það ekki.

 Best að vera þá batnandi

Ítarleg úttekt á hruni íslenska fjármála-ókerfinu í The Economist

Áhugaverð samantekt er í þessari grein, "Cracks in the crust" sem ég hvet alla til þess að lesa.

Enn áhugaverðara er tilvitnun í samtal við Sirrý Hjaltested leikskólakennara sem greinahöfundur segist hafa hitt á mótmælafundi á Austurvelli:

".....says that her grocery bills have gone up by half in a few months. She blames the country’s reckless bankers for the ruin of the economy. “If I met a banker,” she says, “I’d kick his ass so hard, my shoes would be stuck inside."

Snilld - tær snilld að vitna í þessa konu.......

Jón Gerald mótmælir í Landsbanka

Þöggun fjölmiðlafólks

Ótrúlegt en satt en nú er Helga Vala Helgadóttir að blogga um sína reynslu af tveimur ráðherrum sem fjölmiðlakona.

Þarna finnst mér ráðherrarnir hafa farið yfir strikið með því að hringja og lesa henni sem fréttamanni pistilinn.

Þarna hafa þeir vegið að lýðræðinu.

Þetta eru einræðingar sem eiga heima annarsstaðar en í pólitík. Svona fólk á ekki að fara með völd. 

Sjá bloggið hér: http://eyjan.is/helgavala/

Krafa um að viðtali við Geir verði skilað

Hvernig ber að svæfa neyslumeðvitund þjóðar?

Það er einfalt.....reyndu að viðhalda góðæri og flestum er sama hvað þeir borga fyrir hlutina. Þá tekurðu hagfræðilögmálið Economy of scope and scale úr sambandi og þeir stærstu okra eins og þeir vilja. Á meðan nóg er af peningum milli handanna á fólki þá kvartar enginn.

Allavega finnst mér eins og ábendingar um Okur á Okursíðunni hans dr. Gunna hafi fjölgað verulega í krepputíðinni.

 Það er eins og fólk vakni til meðvitundar!

 

 

"W" - pallborðsumræður og Palinískt-Íslenskt touch

Ég fór á forsýningu á W í gærkvöld. Myndin fjallar um Georg W. Bush í leikstýringu Olivers Stone. Ég fékk miðan frítt þar sem ég er áskrifandi af Mogganum og hugsaði mér gott til glóðarinnar að grafa mig niður í bíósætið með popp og kók og glápa hugsunarlaust á skjáinn....

Þegar ég mætti var mér tjáð að pallborðsumræður væru að fara að hefjast - fyrir myndina.

Þvílík skelfing....ég átti sem sagt að hlusta á einhverja sjálfskipaða spekinga mala um Gogga Bush - var það þess vegna sem frítt var á myndina - var ekki bara hægt að selja inn og skippa þessu blaðri?

Nei. Of seint. Mín mætt og búin að kaupa poppið þegar þessar hræðilegu fréttir kvisuðust út meðal saklausra fórnarlamba.

Úff....jæja. Fyrst kom einhver tappi og virtist vera í nefmæltum sleik við míkrófónin. Hann horfði tvisvar upp til fórnarlambanna.....kannski hefur honum fundist hann vera að þröngva sér upp á einhvern? Hmmmmm......

Svo komu nokkrir spekingarnir og héldu ræður og ég var orðin nokkuð viss um að þeir vissu sitt lítið af hverju um Georg.

Eftir 45 mínútna fyrirlestra um Georg (og ég var engu meira nær um manninn - enda hef ég verið á lífi sl. átta ár)  var orðið laust. Hinn saklausi almúgi, fórnarlamb frímiðanna, mátti sem sagt leggja orð í belg.

Og það brást náttúrulega ekki. Einhver kall stóð upp og hélt langloku um réttarkerfið undir Bushstjórninni.....ég hélt ekki vatni af spenningi.

Svo stóð einn upp og sagði: "Mig langaði að vekja athygli ykkar á því að það er eitt land í heiminum þar sem Bush er dáður. Það er Afríka".

Já. Svo erum við að hlægja að Palin fyrir að halda að Afríka sé land.

Um það bil sem poppið mitt kláraðist fékk svo einhver kall frá Viðskiptablaðinu míkrófónin og vildi ítreka það að þetta væri ekki sannsöguleg mynd.

Úff takk fyrir að segja mér það. Að eilífu amen.

Myndin var ekkert spes og gert var ótrúlega lítið úr Gondoleezzu Rice sem er með doktorsgráðu í rússneskum fræðum. Hún var bimbó í myndinni.....mjög sniðugt múf!

 

Vonandi er það ekki of seint fyrir Bandaríkjamenn

Þessi orð lét ég falla á bar nokkrum í Alphabet City. New York - fyrir nokkrum vikum. Þar var ég að tala við Joe, írskættaðan risa og konuna hans hina smágerðu og egypskættuðu Jihan. Þeirra skoðun er sú að kosningarnar 2004 skiptu miklu meira máli en þessar þar sem Bandaríkjamenn staðfestu og viðurkenndu vitleysinginn Bush í Hvíta Húsið. 

Að þeirra mati er frábært að fá Barack og ætluðu þau að kjósa hann, en "skaðinn er skeður" sagði Joe og "það verður ekki tekið til baka. Bandaríkjamenn eru búnir að eyðileggja fyrir sér á alþjóðavettvangi, allt í rústum hérna heima og ofan á allt saman eru þeir í identity crisis" sagði Joe. 

Það var ekki laust við það að þeir Bandaríkjamenn sem ég talaði við í ferðinni væru soldið vængbrotnir og skömmustulegir. Ekki síst voru þeir þreyttir á að "leika löggu alheimsins" þegar allt væri brunnið til grunna heima fyrir.

Í ljósi þessa verður áhugavert að fylgjast með þróuninni næstu árin - þ.e.a.s ef Obama fær að lifa.

Obama: Þetta er ykkar sigur

Þar sem hjartað frýs og Djöflaeyjan rís

Ég verð að segja að ég hef miklar áhyggjur af framtíð fólksins í landinu. Nokkrar spurningar hafa ásælst huga minn undanfarnar vikur.

Til dæmis langar mig til að vita að í ljósi þess að fjöldi fjölskyldna eigi eftir að verða gjaldþrota á næstu misserum - hvort gengið verði á eftir þessum fjölskyldum og gjaldþrotastöðunni viðhaldi ár og áratugum saman eða verða sett lög til að vernda þessar fjölskyldur svo þær eigi möguleika á að koma undir sig fótunum?

Hvernig fer með fólk sem átti slatta í húsnæðinu sínu en vegna verðtryggingar (sem gengur ekki til baka eins og gengislánin) og lækkunnar á íbúðaverði á orðið lítið í því eða stendur jafnvel frammi fyrir neikvæðri eignastöðu? Verða þau heimili fyrir veðköllum?

Þetta eru hamfarir - ekki kreppa 

 

Aðstoð vegna erfiðleika að skýrast